ಮಂಗಳೂರು: ಕ್ರೀಡಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಓಡಿ, ಜಿಗಿದು ಗೆಲ್ಲಬೇಕೆಂಬ ಕನಸು ಕಂಡಿದ್ದ ಗಿರಿಧರ್ ಸಾಲಿಯಾನ್ ಅವರ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಗಾಯ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬದಲಿಸಿತ್ತು. ಕಬಡ್ಡಿ ಆಡುವ ವೇಳೆ ಸಂಭವಿಸಿದ ಅಪಘಾತದಲ್ಲಿ ಕಾಲಿನ ಒಂದಲ್ಲ, ಮೂರು ಮೂಳೆಗಳು ಮುರಿದವು. ಕ್ರೀಡೆಯಿಂದ ದೂರ ಉಳಿಯಬೇಕೆಂಬ ವೈದ್ಯರ ಸಲಹೆ ಅವರ ಮುಂದಿನ ಹಾದಿಯನ್ನು ಕತ್ತಲೆಯಾಗಿಸಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಕ್ರೀಡಾಪಟುವಿನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಗೆಲ್ಲುವ ಹಂಬಲ ಮಾತ್ರ ಮುರಿಯಲಿಲ್ಲ.
ಉದ್ದ ಜಿಗಿತ ಮತ್ತು ಎತ್ತರ ಜಿಗಿತದಲ್ಲಿ ಶಾಲಾ ದಿನಗಳಿಂದಲೇ ಸಾಧನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಗಿರಿಧರ್, ಗಾಯದ ಬಳಿಕ ಜಿಗಿತದ ಕ್ರೀಡೆಗಳಿಂದ ದೂರ ಸರಿಯಬೇಕಾಯಿತು. ಕಬಡ್ಡಿ, ಕೊಕ್ಕೊದಲ್ಲಿಯೂ ತಮ್ಮ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ತೋರಿಸಿದ್ದ ಅವರಿಗೆ ಕ್ರೀಡೆ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲ; ಬದುಕಿನ ಒಂದು ಭಾಗವಾಗಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿ ವೈದ್ಯರ ಮಾತಿನಂತೆ ಕ್ರೀಡೆಯನ್ನೇ ತೊರೆಯುವ ಬದಲು, ದೈಹಿಕ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ಹೊಂದುವ ಕ್ರೀಡೆಗಳತ್ತ ಗಮನ ಹರಿಸಿದರು.
ಡಿಸ್ಕಸ್, ಶಾಟ್ಪುಟ್ ಹಾಗೂ ಜಾವಲಿನ್ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ಅದರಲ್ಲೂ ಜಾವಲಿನ್ನಲ್ಲಿ ತಮ್ಮೊಳಗಿನ ಮತ್ತೊಂದು ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡರು. ಹೀಗೆ ಮುರಿದ ಕಾಲುಗಳು ಅವರ ಕ್ರೀಡಾ ಬದುಕಿಗೆ ತೆರೆ ಎಳೆಯಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ, ಹೊಸ ಕ್ರೀಡಾ ಅಧ್ಯಾಯಕ್ಕೆ ನಾಂದಿ ಹಾಡಿದವು.
54ರ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಆರಂಭ
ವಯಸ್ಸು 54. ಬಹುತೇಕರು ಕ್ರೀಡಾ ಬದುಕಿನಿಂದ ನಿವೃತ್ತಿಯತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡುವ ಕಾಲ. ಆದರೆ ಗಿರಿಧರ್ ಆಗಲೇ ಮಾಸ್ಟರ್ಸ್ ಅಥ್ಲೆಟಿಕ್ಸ್ನತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದರು. ಗುಂಟೂರಿನಲ್ಲಿ ಆರಂಭವಾದ ಈ ಹೊಸ ಪಯಣ ಅವರನ್ನು ದೇಶದ ಗಡಿ ದಾಟಿಸಿ ಏಷ್ಯಾ ಹಾಗೂ ವಿಶ್ವ ಮಟ್ಟದ ಕ್ರೀಡಾಂಗಣಗಳಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದಿತು.
ಮೊದಲ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಅನುಭವ ಗಳಿಸುತ್ತಾ ಸಾಗಿದ ಅವರು, ನಂತರ ಪದಕ ಗೆಲ್ಲುವ ಹಂತಕ್ಕೆ ಬೆಳೆದರು. 2017ರಲ್ಲಿ ಚೀನಾದ ರುಗವೋದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಏಷ್ಯನ್ ಮಾಸ್ಟರ್ಸ್ ಅಥ್ಲೆಟಿಕ್ಸ್ ಚಾಂಪಿಯನ್ಷಿಪ್ನಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕನೇ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆದರು. 2018ರಲ್ಲಿ ಸ್ಪೇನ್ನ ಮಲಗಾದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ವಿಶ್ವ ಮಾಸ್ಟರ್ಸ್ ಅಥ್ಲೆಟಿಕ್ಸ್ ಚಾಂಪಿಯನ್ಷಿಪ್ನಲ್ಲಿ 18ನೇ ಸ್ಥಾನ ಗಳಿಸಿದರು.
2019ರಲ್ಲಿ ಮಲೇಷ್ಯಾದ ಕುಚಿಂಗ್ನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಏಷ್ಯನ್ ಮಾಸ್ಟರ್ಸ್ ಅಥ್ಲೆಟಿಕ್ಸ್ ಚಾಂಪಿಯನ್ಷಿಪ್ನಲ್ಲಿ ಬೆಳ್ಳಿ ಪದಕ ಗೆದ್ದರು. ಈ ಸಾಧನೆ ಅವರ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸಿತು.
ಪದಕಗಳ ಸರಮಾಲೆ
2023ರಲ್ಲಿ ಗಿರಿಧರ್ ಅವರ ಕ್ರೀಡಾ ಬದುಕಿಗೆ ಹೊಸ ಮೆರುಗು ದೊರೆಯಿತು. ಪೋಲೆಂಡ್ನ ಟೊರೂನ್ನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ವಿಶ್ವ ಮಾಸ್ಟರ್ಸ್ ಅಥ್ಲೆಟಿಕ್ಸ್ ಚಾಂಪಿಯನ್ಷಿಪ್ನಲ್ಲಿ ಬೆಳ್ಳಿ ಪದಕ ಗೆದ್ದರು. ಅದೇ ವರ್ಷ ಫಿಲಿಪ್ಪೀನ್ಸ್ನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಏಷ್ಯನ್ ಮಾಸ್ಟರ್ಸ್ ಅಥ್ಲೆಟಿಕ್ಸ್ ಚಾಂಪಿಯನ್ಷಿಪ್ನಲ್ಲಿ ಚಿನ್ನದ ಪದಕ ತಮ್ಮದಾಗಿಸಿಕೊಂಡರು.
2024ರಲ್ಲಿ ಸ್ವೀಡನ್ನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ವಿಶ್ವ ಮಾಸ್ಟರ್ಸ್ ಅಥ್ಲೆಟಿಕ್ಸ್ ಚಾಂಪಿಯನ್ಷಿಪ್ನಲ್ಲಿ ಆರನೇ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆದರು. ಪದಕ ಸಿಗದಿದ್ದರೂ ಸಾಧನೆಯ ಹಂಬಲ ಕಡಿಮೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ.
2025ರಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಚಿನ್ನದ ಬೇಟೆ ಮುಂದುವರಿಸಿದರು. ಚೆನ್ನೈನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಏಷ್ಯನ್ ಮಾಸ್ಟರ್ಸ್ ಅಥ್ಲೆಟಿಕ್ಸ್ ಚಾಂಪಿಯನ್ಷಿಪ್ನಲ್ಲಿ ಚಿನ್ನ ಗೆದ್ದ ಅವರು, ಅದೇ ವರ್ಷ ತೈವಾನ್ನ ತೈಪೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ವಿಶ್ವ ಮಾಸ್ಟರ್ಸ್ ಕ್ರೀಡಾಕೂಟದಲ್ಲೂ ಚಿನ್ನದ ಪದಕ ಗೆದ್ದರು.
2026ರಲ್ಲೂ ಅವರ ಸಾಧನೆಯ ಓಟ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ದಕ್ಷಿಣ ಕೊರಿಯಾದ ಡೇಗುದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ವಿಶ್ವ ಮಾಸ್ಟರ್ಸ್ ಅಥ್ಲೆಟಿಕ್ಸ್ ಚಾಂಪಿಯನ್ಷಿಪ್ನಲ್ಲಿ ಕಂಚಿನ ಪದಕ ಗೆದ್ದರು.
ಜಾವಲಿನ್ ಆಯಿತು ಗೆಲುವಿನ ಆಯುಧ
ಒಮ್ಮೆ ಎತ್ತರ ಜಿಗಿತ ಮತ್ತು ಉದ್ದ ಜಿಗಿತದಲ್ಲಿ ಸಾಧನೆ ಮಾಡುವ ಕನಸು ಕಂಡಿದ್ದ ಗಿರಿಧರ್ ಅವರ ಕೈಗೆ ಕೊನೆಗೆ ಜಾವಲಿನ್ ಹೊಸ ಗೆಲುವು ತಂದುಕೊಟ್ಟಿತು.
ಡಿಸ್ಕಸ್ ಮತ್ತು ಶಾಟ್ಪುಟ್ನಲ್ಲಿಯೂ ಸ್ಪರ್ಧಿಸಿದ ಅವರು, ಜಾವಲಿನ್ನಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಹೆಚ್ಚು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಮೂಡಿಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡರು. ನಂತರ ಅದೇ ಕ್ರೀಡೆಯನ್ನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಅಭ್ಯಾಸ ಮುಂದುವರಿಸಿದರು.
“ಜಾವಲಿನ್ನಲ್ಲಿ ನನ್ನೊಳಗೆ ಏನೋ ಇದೆ ಎಂದು ಅರಿತು ಅದನ್ನೇ ಮುಂದುವರಿಸಿದೆ,” ಎನ್ನುವ ಅವರ ಮಾತು, ತಮ್ಮ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡು ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ದಾರಿಯನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ರೀತಿಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತದೆ.
ಪ್ರತಿದಿನದ ಕಸರತ್ತು, ನಿರಂತರ ಸಿದ್ಧತೆ
64ರ ಹರೆಯದಲ್ಲೂ ಕ್ರೀಡಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಸ್ಪರ್ಧಿಸುವುದು ಸುಲಭದ ಮಾತಲ್ಲ. ದೇಹದ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ನಿರಂತರ ಅಭ್ಯಾಸ ಅಗತ್ಯ. ಗಿರಿಧರ್ ಅವರ ದಿನಚರಿಯಲ್ಲಿ ಜಿಮ್ ಮತ್ತು ಕಸರತ್ತು ಪ್ರಮುಖ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆದಿವೆ.
ಸಾಧನೆಗೆ ದೊಡ್ಡ ಸೌಲಭ್ಯಗಳೇ ಬೇಕೆಂಬುದಿಲ್ಲ; ಇರುವ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಂಡು ನಿರಂತರ ಪರಿಶ್ರಮ ಮಾಡಿದರೆ ಯಶಸ್ಸು ಸಾಧ್ಯ ಎಂಬುದನ್ನು ಅವರು ತಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಮೂಲಕ ತೋರಿಸಿದ್ದಾರೆ.
“ಇರುವ ಸೌಲಭ್ಯಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಸಾಧನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದು, ಪದಕ ತರುತ್ತಿರುವುದು ಖುಷಿ ನೀಡಿದೆ. ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ಜಿಮ್ ಹಾಗೂ ಕಸರತ್ತು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ರಾಷ್ಟ್ರ ಹಾಗೂ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ದೇಶವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಿರುವುದು ಸಂತಸ ತಂದಿದೆ,” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಅವರು.
ಕ್ರೀಡೆಯ ಜತೆ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೂ ಆದ್ಯತೆ
ಗಿರಿಧರ್ ಅವರ ಬದುಕಿನ ಮತ್ತೊಂದು ವಿಶೇಷವೆಂದರೆ ಕ್ರೀಡೆಯ ಜತೆಗೆ ಶಿಕ್ಷಣ ಹಾಗೂ ಉದ್ಯೋಗವನ್ನೂ ಸಮತೋಲನದಿಂದ ಮುನ್ನಡೆಸಿರುವುದು.
ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ತಾಂತ್ರಿಕ ಶಿಕ್ಷಣ ವಿಭಾಗದ ಬೋಧಕರಾಗಿರುವ ಅವರು ಬಿಇ ಹಾಗೂ ಎಂಟೆಕ್ ಪದವಿ ಪಡೆದಿದ್ದಾರೆ. ವೃತ್ತಿಪರ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳ ನಡುವೆಯೂ ಕ್ರೀಡೆಯ ಮೇಲಿನ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿರಿಸಿಕೊಂಡು ಅಭ್ಯಾಸ ಮುಂದುವರಿಸಿದ್ದಾರೆ.
ಹೀಗಾಗಿ ಅವರ ಸಾಧನೆ ಕ್ರೀಡಾಂಗಣದ ಗೆಲುವಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗಿಲ್ಲ. ಸಮಯದ ನಿರ್ವಹಣೆ, ಶಿಸ್ತು, ನಿರಂತರ ಅಭ್ಯಾಸ ಮತ್ತು ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದ ಮೂಲಕ ಜೀವನದ ವಿವಿಧ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲೂ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಬಹುದು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಅವರು ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿದ್ದಾರೆ.
ಪದಕಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡದು ಹೋರಾಟ
ಗಿರಿಧರ್ ಅವರ ಕ್ರೀಡಾ ಪಯಣವನ್ನು ಕೇವಲ ಚಿನ್ನ, ಬೆಳ್ಳಿ, ಕಂಚಿನ ಪದಕಗಳ ಲೆಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಅಳೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆ ಕಾಲಿನ ಮೂಳೆಗಳು ಮುರಿದು ಕ್ರೀಡೆಯನ್ನೇ ಬಿಡಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿ, ಅದೇ ಕಾಲುಗಳ ಬಲದ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ಕ್ರೀಡಾಂಗಣಕ್ಕೆ ಮರಳಿದರು. ಜಿಗಿತದ ಕನಸು ಕೈತಪ್ಪಿದಾಗ ಜಾವಲಿನ್ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ವಯಸ್ಸು ಹೆಚ್ಚಾದಾಗಲೂ ಅಭ್ಯಾಸ ನಿಲ್ಲಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಮೊದಲಿಗೆ ಸ್ಥಾನಕ್ಕಾಗಿ ಹೋರಾಡಿದ ಅವರು ನಂತರ ಪದಕಕ್ಕಾಗಿ ಸ್ಪರ್ಧಿಸುವ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಬೆಳೆದರು.
ಈ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದಿರುವುದು ಸ್ಪರ್ಧೆಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ದೈಹಿಕ ಮಿತಿಯನ್ನು, ವಯಸ್ಸಿನ ಭಯವನ್ನು ಹಾಗೂ ನಿರಾಸೆಯನ್ನೂ ಮೀರಿದ್ದಾರೆ.
ಕರಾವಳಿಯ ಕ್ರೀಡಾ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಹೆಮ್ಮೆ
ಮಂಗಳೂರಿನ ಕಾವೂರಿನ ಗಿರಿಧರ್ ಸಾಲಿಯಾನ್ ಅವರ ಸಾಧನೆ ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡ ಹಾಗೂ ಕರಾವಳಿಯ ಕ್ರೀಡಾ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೂ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಸಂಗತಿ. ಏಷ್ಯನ್ ಮಾಸ್ಟರ್ಸ್ ಅಥ್ಲೆಟಿಕ್ಸ್, ವಿಶ್ವ ಮಾಸ್ಟರ್ಸ್ ಅಥ್ಲೆಟಿಕ್ಸ್ ಹಾಗೂ ವಿಶ್ವ ಮಾಸ್ಟರ್ಸ್ ಕ್ರೀಡಾಕೂಟಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಿ ಪದಕ ಗೆದ್ದಿರುವುದು ಅವರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸಾಧನೆಯ ಜತೆಗೆ ಕರಾವಳಿಯ ಕ್ರೀಡಾ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನೂ ಪರಿಚಯಿಸಿದೆ.
“ಕಾಲಿನ ಮೂಳೆಗಳು ಮುರಿದಾಗ ನನ್ನ ಕ್ರೀಡಾ ಭವಿಷ್ಯವೇ ಮಂಕಾಗಿತ್ತು. ವೈದ್ಯರು ಕ್ರೀಡೆಯನ್ನೇ ಬಿಡಬೇಕು ಎಂದಾಗ ಎಲ್ಲವೂ ಮುಗಿದೇ ಹೋಯಿತು ಎನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದೆ. ನಿಂತಲ್ಲಿಯೇ ಮಾಡಬಹುದಾದ ಕ್ರೀಡೆಗಳತ್ತ ಗಮನ ಹರಿಸಿದೆ. ಡಿಸ್ಕಸ್, ಜಾವಲಿನ್, ಶಾಟ್ಪುಟ್ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ. ಜಾವಲಿನ್ನಲ್ಲಿ ನನ್ನೊಳಗೆ ಏನೋ ಇದೆ ಎಂದು ಅರಿತು ಅದನ್ನೇ ಮುಂದುವರಿಸಿದೆ,” ಎಂದು ಗಿರಿಧರ್ ತಮ್ಮ ಪಯಣವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.
“64ರ ಹರೆಯದಲ್ಲಿಯೂ ಮಾಸ್ಟರ್ಸ್ ಅಥ್ಲೆಟಿಕ್ಸ್ನಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡು ಪದಕ ಸಾಧನೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಹೆಮ್ಮೆ ತಂದಿದೆ. 54ನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮಾಸ್ಟರ್ಸ್ ಅಥ್ಲೆಟಿಕ್ಸ್ ಸೇರಿಕೊಂಡೆ. ಇರುವ ಸೌಲಭ್ಯಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಸಾಧನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದು, ಪದಕ ತರುತ್ತಿರುವುದು ಖುಷಿ ನೀಡಿದೆ. ಇದರ ಜತೆಗೆ ತಾಂತ್ರಿಕ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಬೋಧನೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ಬಿಇ, ಎಂಟೆಕ್ ಪದವಿಯನ್ನೂ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ, ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಗಿರಿಧರ್ ಸಾಲಿಯಾನ್ ಅವರು.
ಒಮ್ಮೆ ವೈದ್ಯರು ಕ್ರೀಡೆಯಿಂದ ದೂರವಿರಲು ಹೇಳಿದಾಗ ಮುಚ್ಚಿಹೋಗಿದ್ದಂತೆ ಕಂಡ ಕ್ರೀಡಾ ಬದುಕಿನ ಬಾಗಿಲು, ಗಿರಿಧರ್ ಅವರ ಛಲದಿಂದ ಮತ್ತೆ ತೆರೆದುಕೊಂಡಿತು. ಇಂದು ಅವರ ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ಜಾವಲಿನ್ ಕೇವಲ ಕ್ರೀಡಾ ಸಲಕರಣೆಯಲ್ಲ; ಮುರಿದ ದೇಹಕ್ಕಿಂತ ಮುರಿಯದ ಮನಸ್ಸು ದೊಡ್ಡದು ಎಂಬುದನ್ನು ಸಾರುವ ಗೆಲುವಿನ ಸಂಕೇತ ಎಂಬುದು ಅವರ ಅನಿಸಿಕೆ.
What do you feel about this post?
Like
Love
Happy
Haha
Sad





